Nadenken over herstel na een euthanasieprocedure?
Het lijkt een onmogelijk combinatie.
En toch…

“Het lijkt misschien vreemd om over herstel te praten met mensen die erover nadenken om uit het leven te stappen met behulp van euthanasie, maar eigenlijk is dat niet zo. Mensen die naar het einde van hun leven toe wandelen, willen in het reine zijn met zichzelf, het idee hebben dat ze alles hebben geprobeerd. Herstel betekent voor mij dan ook dat je je psychische kwetsbaarheid aanvaardt, maar ook dat je beseft dat je meer bent dan je psychische kwetsbaarheid. Herstel is dus niet hetzelfde als genezen. Het is aanvaarden wie je bent in al je facetten en eerlijk naar jezelf kijken om te weten wat jij nodig hebt. Vanuit die ingesteldheid passen euthanasie en herstel wel degelijk samen.

Mijn persoonlijke herstelverhaal staat voor nadenken over hoe ik met mezelf in het reine kon zijn. Ik wou oprecht graag kunnen zeggen dat ik alles geprobeerd heb en daarom wou ik mezelf en mijn adviserend psychiater een eerlijke kans geven om mijn leven toch iets draaglijker te maken. Dat impliceerde wel dat ik de psychiater zou moeten vertrouwen, maar dat kon een correctie zijn voor mijn moeizame verleden in de psychiatrie. Herstel betekent voor mij ook dat ik erkenning krijg voor mijn psychische lijden. En dat kon door mijn boek te publiceren en zo de werking van onze herstelwerkgroep bekend te maken.”

Ann Callebert

refuge

Kan een herstelwerkgroep voor mensen met een euthanasieprocedure
alsnog levenskwaliteit doen opborrelen?
Een groepslid getuigt.

“Aanvankelijk zag ik herstel als ‘genezen’. Punt. Maar met mijn cocktail van diagnosen – BPS, eetstoornis, dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, ASS – wist ik dat ‘genezen’ onmogelijk was. Toch was gewoon mijn dood afwachten het laatste wat ik wilde. Dat wil niet zeggen dat ik twijfel over mijn euthanasievraag, of dat ik de procedure wil stoppen. Neen, het is een zoeken naar een lichtpuntje, in mijn donkere wereld. Een niet-bij-de-pakken-blijven-zitten. Het nog niet volledig opgeven, maar blijven speuren, om hopelijk iets te vinden en niet gevonden te moeten worden. Hoewel de beslissing of ik mag sterven of niet, op een weliswaar menswaardige manier, niet in mijn handen ligt, heb ik wel nog zeggenschap over hoe ik dat proces wil gaan. En dat is al vechtend. Natuurlijk hoop ik op een ‘go’, maar toch ergens in de hoop dat ik die ‘go’ misschien niet hoef te gebruiken. Dat ik de kracht en de moed vind, ergens onderweg, en hopelijk in de herstelwerkgroep, om te blijven vechten. Om in de gerustheid dat ik mag sterven, toch nog volmondig ‘ja’ te kunnen zeggen tegen het leven, ondanks het feit dat het soms ondraaglijk is.

De herstelwerkgroep die Ann Callebert oprichtte, voelde een beetje als ‘thuiskomen’. Ik, zeer gesloten en schuchter, werd (h)erkend. Andere groepsleden die mee knikten wanneer ik iets zei. Meer begrip en erkenning zal ik ergens anders waarschijnlijk nooit krijgen. Toch blijf ik worstelen met het woord ‘herstel’, volledig in het besef dat ik het veel te groots zie.”

prikkeldraadgeworstel

‘In the depth of winter I finally learned that there was an invisible summer in me.’
Een hulpvrager getuigt over wat
de herstelwerkgroep voor haar betekent.

“Niet meer afhangen van hulpverleners die bepalen of mij proberen te overtuigen van mijn potentieel, maar het zélf ontdekken én het omarmen. Maar tegelijk betekent dat ook dat enkel ik kan beslissen of weten wanneer er geen zomer meer is, en de winterse dagen alsmaar langer worden, tot er van de vier seizoenen enkel nog de winter overblijft. Tot dat moment wil ik er zeker van zijn dat ik alles geprobeerd heb, of een kans gegeven heb, zo ook de ‘herstelwerkgroep’.

Stuk voor stuk zijn we mensen met een ‘zwakke plek’, maar tegelijk is er nog zoveel vechtlust. Het feit dat ze daar keer op keer zijn, ondanks de immense afstand voor sommigen, dat anderen die al veel langer ‘lid’ zijn – en het is een privilege om lid te zijn – soms zulke positieve en bemoedigende woorden kunnen uitspreken over dingen die ze hebben kunnen en mogen ervaren, die ze geleerd hebben, geeft ergens hoop. Hoop om het een kans te blijven geven. Zonder verplichtingen, zonder oordelen, zonder kans op falen. Volledig gescheiden en op een andere manier dan de psychiatrische wereld. Net dat zorgt ervoor dat ik terugkeer. Ik ben meerdere keren gefaald binnen hun systeem – het systeem van diegenen die denken dat ze alles beter weten, maar eigenlijk gewoon angst hebben voor hun eigen falen, het kunstmatig in leven willen houden van mensen, terwijl ze diep vanbinnen ook weten dat ‘dood willen zijn’ geen symptoom meer is, maar een verlangen naar rust, naar iets dat mogelijk kan ophouden, namelijk het leven. Ik verwacht geen wonderen, integendeel, ik heb eigenlijk geen verwachtingen meer. Ik zie wel wat er komt, en is het niets, dan is dat zo. Veel slechter dan het nu is, kan het niet zijn.”

 

Herstel als antwoord op euthanasie
Nieuw bij Acco:  Herstel als antwoord op euthanasie

 

 

Geef een reactie

Sluit Menu