Jij en ik zijn mensen. Lijkt vrij banaal als mededeling, maar toch. We hebben allen ons leven gekregen van onze ouders, die het van hun ouders hebben enz, ononderbroken teruggaand tot een ver verleden (bijna vier miljard jaar). We kunnen dus naar onszelf kijken vanuit een evolutionair perspectief. En als het je een troost mag zijn: je bent uitstekend, want je leeft. Als er wat hapert aan het biologisch concept dat je bent, ga je dood zonder nakomelingen en doe je niet meer mee aan het evolutionaire spel. Al je voorouders hadden nakomelingen. Ze hebben allen een nageslacht voor elkaar gekregen, anders was je er niet.

Misschien wat abstract, vier miljard jaar. Ook de tweehonderd duizend jaar die we leven als mens (dus wij, Homo sapiens) zeggen je misschien niets. Vergelijk ze dan eens met een lint- of een vouwmeter. Die is opgedeeld in centimeters. Twee meter is tweehonderd centimeter. Elke centimeter komt dan overeen met duizend jaar. We leven nu twee centimeter na Christus. De prehistorische tijden hebben, afgerond voor het gemak van het schrijven, één meter en negentig centimeter geduurd. Dat is niet niks.

De laatste millimeter is er wat merkwaardig gebeurd. De wereldbevolking is geëxplodeerd. Ik heb in mijn leven de mensheid zien verdubbelen. We zijn de baarmoederkanker van moeder aarde. De gevolgen hiervan zijn niet niks. Hoe kan dat, gezien we in prehistorische tijden een zeldzame soort waren? Zodra het klimaat het toeliet na de recente ijstijden, stapten we voor ons levensonderhoud over op landbouw en veeteelt. Zo leerden we voor het eerst bezit kennen, met rijkdom en armoede. Blijkbaar kunnen we daar niet convenabel mee omgaan. We zijn er voor gaan vechten, onder alle vormen, van wapens tot aandelen op de beurs. Met ‘we’ bedoel ik vooral mannen. We vergleden naar machoculturen die er de laatste eeuwen niets van terecht gebracht hebben. Loslopende mannen, zonder controle van vrouwen, zijn gevaarlijk. Vrouwen die denken dat we vandaag geëmancipeerd zijn zitten grondig fout.

Wat ik nu beweer – inderdaad, te kort door de bocht – is een gedachtegang die ik hier en daar vertel, ook omdat het mijn job is. Vrienden hebben me meermaals gevraagd dit eens uit te schrijven in een boek voor ‘normale mensen’. Ik heb het dan maar gedaan. Het is verschenen: ‘Vrijen, vechten of vluchten?’.

Johan Mertens, auteur van Vrijen, vechten of vluchten

 

menslief_voorplat_web

Geef een reactie

Sluit Menu