Tendensen en evoluties in de OCMW’s

De OCMW’s vieren hun 40ste verjaardag. Die gelegenheid grepen Marjolijn De Wilde, Bea Cantillon, Frank Vandenbroucke, Maria De Bie en andere wetenschappers aan om het boek 40 jaar OCMW en bijstand te schrijven over de tendensen en de evoluties in de OCMW’s.

In 1976 werden de OCMW’s opgericht om o.a. het bestaansminimum toe te kennen. Dit bestaansminimum is intussen vervangen door het leefloon. Het boek zoomt in op de ontwikkeling van bestaansminimum naar leefloon tot op vandaag en schuift aandachtspunten en beleidsaanbevelingen voor de toekomst naar voren.

Naar een automatisering van de bijstandspraktijk

In het begin ontvingen elk jaar zo’n 10.000 personen een bestaansminimum. In 2015 hadden bijna 140.000 mensen recht op een leefloon. Die forse stijging is deels te verklaren door veranderingen aan het leefloon zelf, maar weerspiegelt ook een falen van de sociale verzekeringen. Een groeiende groep mensen kan er geen beroep op doen.

De groei van de bijstandspopulatie zorgt voor problematische evoluties in het systeem:

  • De sociale bijstand is zwak en ontoereikend voor heel wat rechthebbenden.
  • Kwaliteitsvolle begeleiding – intensieve en persoonlijke opvolging door sociaal werkers – raakt bedreigd.
  • Bijstand gaat in België gepaard met veel beleidsruimte voor gemeenten, wat zich niet in extra budgetten vertaalt.
  • De bijstand werd de voorbije decennia meer voorwaardelijk, hoewel het leefloon het laatste vangnet is voor mensen zonder bestaansmiddelen.

De auteurs van 40 jaar OCMW en bijstand waarschuwen voor het doorschuiven van mensen uit andere sociale zekerheidstakken naar de bijstand. Ze pleiten voor een automatisering van de bijstandspraktijk.

Tot slot breken ze een lans voor een versterking van het beleidsvoerend vermogen van OCMW’s op basis van een doordachte netwerking in het Vlaamse sociale beleid.

40-jaar-ocmw-en-bijstand

Geef een reactie

Sluit Menu